Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο».

Βρισκόμαστε στην ώρα της αλήθειας και της ευθύνης. Και με το «ναι» και με το «όχι» είναι αναπόφευκτα μέτρα που θα τα χαρακτήριζα σκληρά. Μέτρα που θα αποτελούν δυσάρεστη έκπληξη, πρέπει να πω, για όλους όσους πίστεψαν είτε τα success story του κ. Σαμαρά είτε ότι το χρέος έγινε βιώσιμο μετά το PSI, ενώ τώρα, μετά και την έκθεση του ΔΝΤ, αποκαλύπτεται ότι δεν είναι.

Θα πρόσθετα ότι θα είναι μέτρα που και σε εμάς τους αριστερούς θα δημιουργήσουν διλήμματα, ιδίως σε όσους δεν έχουν πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας ή μένουν παγιδευμένοι σε σχήματα τα οποία διαμορφώθηκαν ερήμην της πραγματικότητας. Ακριβώς γιʼ αυτό θεωρώ ότι η επιλογή ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι» είναι πάρα πολύ κρίσιμη.

Με το «ναι» η ένταση και η διάρκεια της λιτότητας θα είναι απεριόριστη, ενώ με το «όχι» μπορούμε να εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες για τη δίκαιη κατανομή των βαρών.

Δεύτερον, με το «ναι» παγιδευόμαστε σε ένα υπόδειγμα κλειστό και παρωχημένο, που ξέρουμε τα όριά του από τώρα: είναι αυτό που υπήρχε και στο παρελθόν, ενώ με το «όχι» μας δίνεται η δυνατότητα να υλοποιήσουμε κάποια μέτρα τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε, αλλά παράλληλα να υλοποιούμε ένα πρόγραμμα ριζικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που δεν θα έχουν δημοσιονομικό κόστος αλλά θα μπορούν να δίνουν δυνατότητες στους αδύναμους, να αυξάνουν τις ικανότητές τους, να ανοίγουν προοπτικές, να απελευθερώνουν δυνατότητες.

Τρίτον, με το «ναι» θα έχουμε μια παλινόρθωση του παλαιού καθεστώτος. Ξέρουμε ποιοι θα ωφεληθούν, εξάλλου βλέπουμε τις φιγούρες όλων όσων έχουν συνταχθεί με το «ναι». Ας μην έχουμε αμφιβολία ότι με το «ναι» οι παθογένειες του παρελθόντος θα μείνουν άθικτες, ενώ το φθαρμένο προσωπικό θα μπει σε μια λογική ρεβανσισμού. Αντίθετα, με το «όχι» διατηρούμε στα χέρια μας τη δυνατότητα να ανασυγκροτήσουμε την πολιτική και οικονομική μας ζωή.

Και κάτι τελευταίο. Δεν ζούμε σε μια κυρίαρχη δημοκρατία. Είμαστε σε ένα καθεστώς στα όρια, θα έλεγα, του προτεκτοράτου. Ζούμε σε μια χώρα με περιορισμένη και κατακερματισμένη κυριαρχία. Υπάρχουν κέντρα και εντός και εκτός της χώρας που ελέγχουν κρίσιμους κρίκους της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, και βρίσκονται εκτός δημοκρατικού πολιτικού ελέγχου. Αυτή είναι η χειρότερη κληρονομιά των κυβερνήσεων του παρελθόντος που επιδεινώθηκε με την επιβολή του καθεστώτος της τρόικας.

Θέλουμε να ζούμε σε αυτό το καθεστώς ως αιώνιο καθεστώς; Ας ψηφίσουμε «ναι». Με το «όχι» μπορούμε να διατηρήσουμε ζωντανή την ελπίδα ότι μέσα από δυσκολίες και προσπάθειες θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε τη λαϊκή κυριαρχία μας στο πλαίσιο της ΕΕ και στην προοπτική μιας Ευρώπης που θα σέβεται τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την ισοτιμία μεταξύ ανθρώπων, λαών και εθνοτήτων.

Είναι φανερό ότι το δημοψήφισμα έχει λάβει έναν ευρύτερο πολιτικό συμβολικό χαρακτήρα όπου κρίνονται πολύ μεγάλα διακυβεύματα που αφορούν στο μέλλον όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.