Συνέντευξη στην ενημερωτική ιστοσελίδα Νοnpapers.gr και στον δημοσιογράφο Πάνο Χαρίτο.
Το βίντεο της συνέντευξης
Σημεία από τη συνέντευξη
– Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι χάθηκε η ευκαιρία με τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης να δρομολογηθεί η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Η δομή της οικονομίας δεν άλλαξε. Συνεχίζει να επικεντρώνεται σε τομείς χαμηλής παραγωγικότητας. Δεν άλλαξαν τα κριτήρια κατανομής των πόρων. Η κυβέρνηση επέτρεψε στις τράπεζες να θέσουν τα δικά τους κριτήρια. Βασικά χρηματοδοτήθηκαν οι ήδη ισχυροί πελάτες των τραπεζών. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του παραγωγικού μοντέλου είναι η μεγάλη εξάρτηση από ξένα κεφάλαια, δανειακά και επιχειρηματικά. Αυτή η εξάρτηση δεν μειώθηκε με το Ταμείο Ανάκαμψης.
– Είμαστε στην ανοδική φάση ενός νέου κύκλου. Η επόμενη φάση ποια θα είναι; Μια νέα ισχυρότερη άνοδος; Κανείς διεθνής οργανισμός δεν το βλέπει. Όλοι λένε ότι η επόμενη φάση θα έχει χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, αφού δεν θα υπάρχει το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ δεν αποκλείεται και η ύφεση, αν διεθνώς η οικονομία έχει τέτοια τάση.
– Αυτό που βλέπω με την πολιτική Μητσοτάκη είναι ότι είτε θα πάμε σε μια νέα, ξαφνική και απότομη πρόσκρουση, ένα «καρδιακό σοκ» πάλι, είτε θα πάμε σε «αργό θάνατο», με την έννοια ότι αντί η οικονομία και η κοινωνία να θωρακίζονται έναντι ορατών απειλών και πιθανών κινδύνων πολλαπλασιάζονται οι δυνάμεις της φθοράς, διευρύνονται οι ανισότητες και παραμένει η ευαλωτότητα της οικονομίας σε κρίσιμους τομείς όπως στο εξωτερικό ισοζύγιο. Χρειάζεται μια ισχυρή πολιτική και κοινωνική δυναμική αλλαγής των πραγμάτων. Και δεν είναι θέμα μόνο εκλογών και εκλογικών συσχετισμών. Είναι πώς δημιουργείς συνθήκες στην κοινωνία να γίνουν προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, να αλλάξουν νοοτροπίες και δεδομένα. Για να μην συμβούν δυσάρεστα αύριο, πρέπει να γίνουν αλλαγές σήμερα με ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις.
– Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε κάτι του οποίου ακόμα δεν έχει κατανοηθεί πλήρως η σημασία: Είναι το περίφημο «μαξιλάρι». Το «μαξιλάρι» είναι η άμυνα σε παγκόσμιες αγορές που λειτουργούν άναρχα. Αν είχαμε «μαξιλάρι» το 2010 δεν θα ήμασταν υποχρεωμένοι να μπούμε στο δίλημμα «μνημόνια ή άτακτη χρεοκοπία». Και δεν ξέρω αν και πόσο έχει μείνει σήμερα από το «μαξιλάρι». Εμείς είχαμε σκοπό να το νομοθετήσουμε, αλλά δεν προλάβαμε. Το «μαξιλάρι» πρέπει να είναι θεσμοθετημένο, ως γραμμή άμυνας σε μια Ευρώπη, η οποία και σήμερα δεν εγγυάται την επιβίωση των χωρών, αν για οποιονδήποτε λόγο, ακόμα και εξωγενή, βρεθούν σε δύσκολη θέση.
– Παρακολουθώ με ενδιαφέρον το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Θα μπορούσε να είναι σημείο καμπής. Θα μπορούσε να είναι η αφετηρία ενός νέου κύκλου, στον οποίο δεν θα εξαλειφθούν άμεσα προβλήματα, αλλά θα δούμε συσπειρώσεις, αντισυσπειρώσεις, συνθέσεις, με την προοπτική η Αριστερά να γίνει πρωταγωνιστική δύναμη στην κοινωνία.
– Βέβαια, πρέπει να πω ότι τα κόμματα, που δημιουργούνται «από τα πάνω» ιστορικά δεν έχουν επιδείξει σταθερότητα και συνέχεια. Επομένως πρέπει να δούμε πώς θα προχωρήσει αυτό το εγχείρημα για να μπορέσουμε να το κρίνουμε.
