1. Οι εξελίξεις στην Ευρώπη, με τις συνεχείς υποβαθμίσεις τελευταία της Ισπανίας και της Ιταλίας, πιστοποιούν εκείνο που από την αρχή υποστηρίξαμε, ότι δηλαδή η ελληνική κρίση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η κρίση είναι ευρωπαϊκή και διεθνής. Εκείνο που χρειάζεται λοιπόν είναι μια κοινή και συνολική ευρωπαϊκή απάντηση τόσο στην κρίση της υπερχρέωσης, δημόσιας και ιδιωτικής, όσο και στα προβλήματα των αναπτυξιακών ανισορροπιών και των εκρηκτικών κοινωνικών ανισοτήτων. Αυτό απαιτεί κοινό μηχανισμό δανεισμού, νέο ρόλο της ΕΚΤ, ανακατανομές πόρων, στην κατεύθυνση ενός ανακαταμερισμού της εργασίας σε κλίμακα Ευρώπης.

2. Από τη στενότερη τώρα ελληνική σκοπιά, ό,τι κι αν αποφασισθεί για το χρέος και το «κούρεμά» του, δεν θα έχει αξία αν δεν συνοδεύεται από μέτρα ανάκαμψης της οικονομίας και της απασχόλησης. Υπό συνθήκες ύφεσης και διάλυσης, δεν μπορούν να επιτευχθούν διατηρήσιμα  δημοσιονομικά πλεονάσματα. Αν δεν διαμορφωθούν λοιπόν  συνθήκες ανάκαμψης θα μπούμε σε έναν ακόμη, πιο καταστροφικό, φαύλο κύκλο: ύφεση – λιτότητα – ύφεση, σε μια κοινωνία η οποία ήδη έχει εξαντλήσει τις αντοχές της.