Η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναγκαία, είναι αναπόφευκτη αλλά δεν είναι πανάκεια. Εξαρτάται ποιος την κάνει και για ποιο σκοπό. Μια αναδιάρθρωση που γίνεται με πρωτοβουλία των πιστωτών, ακόμη κι αν περιλαμβάνει διαγραφή μέρους του χρέους, υπάρχει κίνδυνος να μην αποτελέσει μια ανάσα για το λαό, αλλά να κάνει τη θηλιά πιο σφιχτή αν οι πιστωτές επιβάλουν τους όρους τους.

Για να είναι μια αναδιάρθρωση του χρέους επωφελής για τον ελληνικό λαό θα πρέπει να εξασφαλίζει τη μείωση της δαπάνης εξυπηρέτησης του χρέους σε υποφερτά επίπεδα. Δεύτερο πρέπει να εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, τον κοινωνικό έλεγχο και αναπτυξιακό προσανατολισμό του τραπεζικού συστήματος, την αντιμετώπιση των αιτιών που οδήγησαν στη συσσώρευση του χρέους. Τρίτον, επειδή το πρόβλημα του χρέους είναι ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό και διεθνές πρόβλημα, στρατηγικός στόχος πρέπει να είναι μια τέτοια αναδιάρθρωση να πάρει, ει δυνατόν, συλλογικό χαρακτήρα, στο πλαίσιο π.χ. μιας διεθνούς διάσκεψης, και να μην αφορά μόνο τη μια ή την άλλη χώρα ξεχωριστά. Σε κάθε περίπτωση, εφόσον αναγκαστούμε να ενεργήσουμε μόνοι μας, μια τέτοια αναδιάρθρωση πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας καλά σχεδιασμένης και προετοιμασμένης διαπραγμάτευσης, με την εξασφάλιση ισχυρών διαπραγματευτικών ερεισμάτων, στήριξη στο λαϊκό παράγοντα και σ’ ένα ευρωπαϊκό και διεθνές κίνημα συμπαράστασης και αλληλεγγύης.