Βασικά σημεία της παρέμβασης στο συνέδριο του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ «Για μια Προοδευτική Ατζέντα της Επόμενης Δεκαετίας: Στόχοι – Προτεραιότητες – Πολιτικές».

• Το ελληνικό παραγωγικό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο για τρεις λόγους: α) είναι ενεργοβόρο, β) δεν παράγει ποιοτικές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, ενώ παράλληλα δημιουργεί ανισότητες, γ) χαρακτηρίζεται από χρόνια αποβιομηχάνιση, μικρή παραγωγική βάση, μεγάλη εξάρτηση από τουρισμό και κατασκευές, τεράστιο επενδυτικό κενό. Είναι ένα μοντέλο φθηνής ανάπτυξης το οποίο δημιουργεί ενδογενώς ελλείμματα και οδηγείται στη χρεοκοπία.
• Είναι επιτακτική η ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου. Με τη συμφωνία για το χρέος του 2018 έχει δημιουργηθεί ένας «διάδρομος ασφαλείας» μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Αν, λοιπόν, την τετραετία 2024-2027  γίνουν αυτά που προτάθηκαν κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου, τότε μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι θα γυρίσουμε σελίδα. Αν δεν γίνουν, όμως, θα πρέπει να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό, ότι δηλαδή η χώρα, ξανά, θα πάει στα βράχια.
• Μετά την ένταξη στο ευρώ το ρόλο της νομισματικής υποτίμησης τον παίζει η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η υποτίμηση των μισθών. Άρα ή θα αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο στην κατεύθυνση της βιωσιμότητας και της δικαιοσύνης ειδάλλως η χώρα θα παραμείνει ουραγός στα πλαίσια της Ευρώπης και θα έχουμε κύκλους λιτότητας να επαναλαμβάνονται.
• Η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν έχει πάρει μαθήματα από το παρελθόν αλλά αναπαράγει το μοντέλο που μας χρεοκόπησε, σε ακόμη πιο ακραίες μορφές.
• Ζούμε μια μεγάλη αλλαγή στο αξιακό πεδίο με τις έννοιες της ανθεκτικότητας, της βιωσιμότητας και της δικαιοσύνης να έρχονται στο προσκήνιο. Στο πλαίσιο αυτό οι αξίες της Αριστεράς αποκτούν μια νέα επικαιρότητα.
• Στη χώρα μας χρειαζόμαστε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε τέσσερα επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο θα έβαζα τις μεταρρυθμίσεις που αποτελούν ιστορικές εκκρεμότητες όπως για παράδειγμα τα προβλήματα οργάνωσης του χώρου και προστασίας του περιβάλλοντος, η φορολογική μεταρρύθμιση, η λειτουργία της δικαιοσύνης κ.ά.
• Στο δεύτερο επίπεδο βρίσκονται οι αλλαγές που θα μας οδηγήσουν στο αναπτυξιακό κράτος. Το κράτος έχει «αποσυρθεί» από το καθήκον του να προωθεί την ανάπτυξη. Έχει απογυμνωθεί από αναπτυξιακά εργαλεία. Όμως για να αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο χρειαζόμαστε αναπτυξιακό κράτος.
• Στο τρίτο επίπεδο βρίσκονται οι μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση των νέων προκλήσεων, όπως είναι η πράσινη μετάβαση και ο ψηφιακός μετασχηματισμός, που πρέπει να έχουν και ως στόχο την αποφυγή δημιουργίας νέων ανισοτήτων.
• Τέταρτη ομάδα αλλαγών αφορά την αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της χώρας και τη διασυνδεσιμότητα της με την υπόλοιπη Ευρώπη και τον κόσμο. Η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει ένα ρόλο γέφυρας μεταξύ λαών πολιτισμών και όχι το ρόλο του φυλακίου του α ή του β στρατοπέδου. Επίσης δεν μπορούμε να δούμε την ανάπτυξη της Ελλάδας ερήμην της ανάπτυξης των Βαλκανίων.
• Η μετάβαση στο νέο παραγωγικό μοντέλο θα είναι μια μακρά διαδικασία αλλά είναι σημαντικό να μπουν γρήγορα οι βάσεις ώστε η οικονομία να ξεκινήσει να κινείται στις νέες ράγες. Επίσης χρειάζονται ισχυρές κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες καθώς από το σημερινό προβληματικό μοντέλο κάποιοι ισχυροί κερδίζουν, οι οποίοι και θα αντιδράσουν στις προωθούμενες αλλαγές.