Συνέντευξη στην εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”_ Να βάλουμε τέλος στο χειμώνα της Αριστεράς_

Καθώς έχουμε μπροστά μας το βασικό μενού του προεκλογικού αγώνα, με τα οικονομικά μέτρα των κομμάτων να ανακοινώνονται το ένα μετά το άλλο, υπάρχει όντως θέμα αντιγραφής των προγραμμάτων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ;

Μα το λένε οι ίδιοι. Η Ν.Δ. κατηγορεί, χρόνια τώρα, το ΠΑΣΟΚ ότι αντιγράφει την πολιτικής της. Και ο νέος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τη Ν.Δ. για το αντίστροφο. Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ, ιδίως όταν απευθύνεται στους επιχειρηματίες προβάλλει ως πλεονέκτημά του, ότι κάνει αυτά που πρέπει  να γίνουν με λιγότερες κοινωνικές συγκρούσεις απ’ ότι αν τα ίδια τα έκανε η Ν.Δ.

Ακριβώς γι’ αυτό δεν έχουν άδικο οι νέοι ιδίως άνθρωποι που θεωρούν ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα κοινώς τους «δουλεύουν». Και πάντως δεν είναι αβάσιμο το εύρημα όλων των δημοσκοπήσεων σύμφωνα με το οποίο η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης πιστεύει ότι τα προγράμματα των δύο μεγάλων κομμάτων είναι παρόμοια.

Πράγματι οι βασικοί πυλώνες των προγραμμάτων και των δύο κομμάτων είναι οι ιδιωτικοποιήσεις και η απελευθέρωση των αγορών. Και τα δύο κόμματα αποφεύγουν να δεσμευτούν για την προστασία των δημοσίων αγαθών, τη μείωση της ανεργίας, την πάταξη της ακρίβειας, την προστασία του περιβάλλοντος. Συνεπώς, όποιο κόμμα και αν κερδίσει οι βασικές τάσεις σε ότι αφορά την διεύρυνση των ανισοτήτων, κατά την άποψή μου, θα συνεχιστούν.

Αυτή η πλειοδοσία φοροαπαλλαγών μπορεί να ισχύει; Υπέρ ποίων και σε βάρος ποίων άλλων τελικά θα είναι;

Ίσως είναι το μόνο βέβαιο. Διότι, η θέσπιση των αφορολόγητων αποθεματικών ψηφίστηκε ήδη στη Βουλή. Αλλά και η μείωση των φορολογικών συντελεστών επί των κερδών, που έχουν υποσχεθεί και τα δύο κόμματα, δημιουργεί ήδη προσδοκίες στις αγορές και το χρηματιστήριο που η διάψευσή τους θα έχει κόστος για την όποια  κυβέρνηση.

Οι φοροαπαλλαγές είναι προφανώς μονομερείς, αφού αυξάνουν την ανισότητα του φορολογικού συστήματος.

Ως προς τις συνέπειες εύλογο είναι ότι και οι μισθωτοί και άλλες κοινωνικές ομάδες θα διεκδικήσουν τη φορολογική τους ελάφρυνση. Αυτό έπρεπε ήδη να είχε γίνει. Χωρίς όμως τη συνολικότερη φορολογική μεταρρύθμιση η μείωση των φορολογικών εσόδων θα αυξήσει τις πιέσεις για μείωση των κοινωνικών δαπανών, δεδομένου ότι τόσο η ΝΔ όσο και ο νέος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ έχουν δεσμευτεί ότι θα σεβαστούν το Σύμφωνο Σταθερότητας και το όριο που θέτει ως προς το δημόσιο έλλειμμα.

Πρόκειται για κλασσική νεοφιλελεύθερη συνταγή: «αν θες να εκβιάσεις την κοινωνία να δεχθεί μείωση των κοινωνικών δαπανών μείωσε τη φορολογία».

Η μείωση της φορολογίας ακούγεται ευχάριστα από το εκλογικό σώμα, αλλά η αύξηση του δημόσιου ελλείμματος το τρομάζει. Έτσι η μείωση των κοινωνικών δαπανών εμφανίζεται ως μονόδρομος προκειμένου να μην ξεφύγει το δημόσιο έλλειμμα.

Σε ότι αφορά την άποψη ότι η μείωση της φορολογίας επί των κερδών θα φέρει επενδύσεις, ανάπτυξη, απασχόληση, αποτελεί το «φύλλο συκής»  κάθε ταξικής επιλογής.

Όταν ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς κάνει λόγο για φορολογική μεταρρύθμιση τι εννοεί και τι είναι εφικτό να πετύχει κινητοποιώντας τους εργαζόμενους;

Λόγω του μεγάλου δημοσίου χρέους που έχουμε και λόγω των μεγάλων κοινωνικών ελλειμμάτων, η φορολογική μεταρρύθμιση πρέπει να έχει ένα δίδυμο στόχο. Πρέπει  να κάνει το σύστημα δικαιότερο και ταυτόχρονα ν’ αυξάνει τα συνολικά φορολογικά έσοδα.

Ο σκληρός πυρήνας των φορολογικών ανισοτήτων δεν είναι οι άμεσοι φόροι, όπως γενικά θεωρείται,  αλλά οι έμμεσοι φόροι. Είναι οι πιο αφανείς φόροι αλλά και οι πιο επώδυνοι και για τη λαϊκή αφαίμαξη αλλά και για τη λεγόμενη «ανταγωνιστικότητα».  Εδώ λοιπόν μπορούν να γίνουν παρεμβάσεις και ανακατανομές.

Το δεύτερο είναι η ελάφρυνση της φορολογίας της μισθωτής εργασίας.

Τρίτο είναι η φοροδιαφυγή και η παραοικονομία που ενώ σε ορισμένους τομείς έχει περιοριστεί σε άλλους έχει γιγαντωθεί.

Τέλος, υπό συζήτηση πρέπει να τεθεί μια γενικότερη αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος σε ότι αφορά την κατανομή μεταξύ κεντρικών και τοπικών φόρων.

Σε ότι αφορά  τους εργαζόμενους, και τις κινητοποιήσεις τους το κρίσιμο θέμα είναι η ενότητα των εργαζομένων και η αποτελεσματικότητα των αγώνων τους. Η «κουλτούρα»  των χωριστών κινητοποιήσεων ακόμη και για κοινούς στόχους κάθε άλλο παρά βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση.

Η Αριστερά  πρέπει να ξαναβρεί την ικανότητα να ενώνει και όχι να χωρίζει, να συσπειρώνεται η ίδια και όχι να κατακερματίζεται. Και αυτό είναι το μήνυμα της προσπάθειας που εκφράζεται με την πρωτοβουλία για τη συσπείρωση της Αριστεράς, και τα ενωτικά ψηφοδέλτια στα οποία και εμείς συμμετέχουμε.

Στη σημερινή πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να ελπίζει ο εργαζόμενος σε ένα καλύτερο κοινωνικό κράτος και σε ισχυρή κοινωνική ασφάλιση;

Το κοινωνικό κράτος και η Κοινωνική Ασφάλιση δεν αποτελούν αυτοφυείς  θεσμούς ή ιδιότητες του καπιταλισμού.  Του επιβλήθηκαν με κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Η ύπαρξή τους και η ποιότητά τους είναι σε απόλυτη συνάρτηση με τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς.

Σήμερα οι τομείς αυτοί ιδίως της ασφάλισης και της υγείας έχουν γίνει χώροι επένδυσης και συσσώρευσης ιδιωτικών κεφαλαίων και διεκδικούν την ανακατανομή της «αγοράς»  -έτσι το αντιλαμβάνονται – προς όφελός τους. Θέλουν π.χ. την κοινωνική ασφάλιση συμπληρωματική της ιδιωτικής και όχι το αντίστροφο.

Το πρόβλημα είναι ότι ενώ έχουμε έναν παγκόσμιο φιλελευθερισμό δεν έχουμε μια παγκόσμια Αριστερά, αφού η σοσιαλδημοκρατία έχει προσαρμοστεί σ’ αυτές τις απαιτήσεις. Ειδικά στην Ευρώπη  ενώ έχουμε μια υψηλού βαθμού ενότητα του κεφαλαίου οι δυνάμεις της εργασίας και της Αριστεράς μόλις τώρα αρχίζουν να ανιχνεύουν τη δική τους απάντηση. Η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, οι συζητήσεις για ένα κοινό Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς, η διαμόρφωση μιας νέας  αριστερής συνείδησης ιδίως στη Νεολαία, που θέλει να δρα  τοπικά, σκεφτόμενη ευρωπαϊκά και παγκόσμια είναι πηγές ελπίδας που αξίζει να ενισχυθούν.

Η φυγή του μεγάλου κεφαλαίου στα φτηνά εργατικά χέρια από την Ανατολική Ευρώπη και την Ασία μπορεί να αντιμετωπισθεί  σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης;

Όχι κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό. Γι’ αυτό πρέπει να συζητήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε.

Το πρώτο είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι τα φτηνά εργατικά χέρια ούτε συνιστούν ούτε μπορούν να αποτελέσουν  «συγκριτικό πλεονέκτημα» της χώρας μας. Πρέπει  συνεπώς να στραφούμε σε οικονομικές δραστηριότητες υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Το δεύτερο είναι να ενισχύσουμε μορφές επιχειρηματικής δράσης όπως είναι η δημόσια επιχειρηματικότητα, οι μικρές επιχειρήσεις, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι συνεταιρισμοί, ακόμα και μορφές της λεγόμενης «κοινωνικής οικονομίας»,. στις οποίες ο σκοπός του κέρδους  θα μπορούσε να συνυπάρξει με άλλους σκοπούς συμβατούς με την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή. Βεβαίως όλα αυτά αποτελούν γραμμές «προωθητικής άμυνας» και «κόκκους  άμμου» στα γρανάζια του καπιταλισμού, ώσπου  ο κόσμος της εργασίας, στο πλαίσιο ενός νέου διεθνισμού,  να μπορέσει  να επιβάλλει, νέες μορφές ισότιμης διεθνούς επικοινωνίας και συνεργασίας.

Η Αριστερά δεν περνά ευτυχείς μέρες διεθνώς. Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να ολοκληρωθεί ο κύκλος της παγκοσμιοποίησης, για να έχουμε  και την Αριστερά στην καινούργια της μορφή;

Τώρα πρέπει να τρέξουμε προς την αντίστροφη κατεύθυνση. Να αποκτήσουμε  την κουλτούρα  της ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα, της προωθητικής σύνθεσης μέσα από τις διαφορές, να ξαναγίνουμε αριστερές και αριστεροί  με τους όρους και τις απαιτήσεις της εποχής μας, με πιο βαθιές και θεμελιώδεις ,  αξιακές, πολιτισμικές και κοινωνικές αναφορές.

Άλλωστε, τα πρώτα χελιδόνια, σποραδικά ακόμα και με αβέβαιο φτερούγισμα, υπαρκτά όμως, μας λένε πως όχι μόνο πρέπει αλλά και μπορούμε  να αλλάξουμε κι εμείς εποχή, να βάλλουμε τέλος στο χειμώνα της Αριστεράς.

Με τα ενωτικά ψηφοδέλτια του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, η αρχή έγινε.  Η εκλογική ενίσχυσή τους θα μπορούσε να επιταχύνει τις εξελίξεις  και στην Αριστερά και στην κοινωνία.

Είναι γεγονός ότι στις συνθήκες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και της ευρωπαϊκής ενοποίησης, διαμορφώνεται μια νέα αριστερή συνείδηση που υπερβαίνει το εθνοκεντρικό πλαίσιο το οποίο κυριάρχησε  κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.  Επίσης, η διαμόρφωση της αριστερής συνείδησης στη χώρα μας στο παρελθόν επηρεάστηκε σημαντικά από τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού καπιταλισμού παρά από τις καθολικές και θεμελιώδεις ιδιαιτερότητές του, από τα αιτήματα της οικονομικής ανάπτυξης και του (αστικού ) εκσυγχρονισμού. Έτσι, είμαστε αριστεροί στην Ελλάδα αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα ήμασταν αριστεροί αν ζούσαμε, ας πούμε, στην Ελβετία.

Τέλος, οι όροι διαμόρφωσης της αριστερής συνείδησης στη χώρα μας επηρεάσθηκαν  και τραυματίσθηκαν  από διασπάσεις και οξείες διαμάχες στο εσωτερικό της Αριστεράς. Καλλιεργήθηκε έτσι μια έξαρση του υποκειμενισμού και μια λατρεία της διαφορετικότητας εντός της  Αριστεράς. Γεμίσαμε την Αριστερά με επίθετα και προσδιορισμούς για να ξεχωρίσουμε μεταξύ μας περισσότερο παρά έναντι των αντιπάλων μας.

 

Γιάννης Δραγασάκης - Yannis Dragasakis

Γιάννης Δραγασάκης - Yannis Dragasakis

12,887

Υποψήφιος Βουλευτής Δυτικού Τομέα Αθηνών | ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

"Τα μηνύματα της κοινωνίας & ο κρίσιμος αγώνας που έχουμε μπροστά μας"H 21η Μάη ήταν ένα σοκ για όλες & όλους μας. Και ήταν ένα σοκ όχι τόσο γιατί «έπεσαν έξω οι δημοσκοπήσεις» ή γιατί τις «διαβάσαμε λάθος», αλλά γιατί η επαφή με την κοινωνία, η ζωντανή επικοινωνία με τους ανθρώπους μάς έδινε δύναμη & ελπίδα για την πολιτική αλλαγή.Το βλέπαμε στις μεγάλες συγκεντρώσεις του #ΣΥΡΙΖΑΠΣ & του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο & σε όλη την Ελλάδα. Αλλά & προσωπικά, στην καθημερινή επαφή μου με τους πολίτες στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας εκφραζόταν έντονα η ανάγκη για πολιτική αλλαγή.Η πρόταση προοδευτικής διεξόδου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είχε αφετηρία ακριβώς τις ανάγκες &τις αγωνίες αυτές. Δεν έπεισε όμως. Κι αυτό μένει στο τέλος της ημέρας. Και για αυτό πρέπει να γίνει η αφετηρία έρευνας & συζήτησης που δεν πρέπει να μείνει στα ρηχά & προφανή αλλά να πάει σε βάθος. Πολλά πρέπει να αλλάξουν στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Και θα αλλάξουν.Προέχει όμως η άμεση μάχη της 25ης Ιούνη, που είναι κρίσιμη για τη χώρα & για την προοπτική της Αριστεράς & της προοδευτικής παράταξης. Στεκόμαστε με σεβασμό μπροστά στη λαϊκή ετυμηγορία & αφουγκραζόμαστε τα μηνύματα της. Όμως το εκλογικό αποτέλεσμα δεν διαγράφει, ούτε αμνηστεύει εγκλήματα που διαπράχτηκαν κατά της δημοκρατίας & του κράτους δικαίου από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ούτε εξαλείφει τις συνέπειες της προκλητικά άνισης κατανομής & κατασπατάλησης δημόσιων πόρων. Και δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία πως μια νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη, πιο ανεξέλεγκτη αυτή τη φορά, συνεπάγεται νέες απειλές για το κοινωνικό κράτος δικαίου. Άλλωστε όπως έχει ήδη προαναγγελθεί από στελέχη της, αν αποκτούσε μια πλειοψηφία 180 βουλευτών στη νέα Βουλή, η ΝΔ θα την αξιοποιούσε για την αλλαγή του Συντάγματος με μονομερή τρόπο & σε συντηρητική κατεύθυνση. Είναι ευθύνη μας να επισημάνουμε τους κινδύνους & καλούμε σε δημοκρατική συστράτευση για την αποτροπή τους. Οι εκλογές της 25ης του Ιούνη είναι κρίσιμες και για το μέλλον της Αριστεράς & της προοδευτικής παράταξης. Πέρα από λάθη & αδυναμίες του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που οδήγησαν σε εκλογική απομάκρυνση ανθρώπους που τον στήριξαν προηγούμενα, τα κόμματα της ήσσονος αριστερής & προοδευτικής αντιπολίτευσης με την απαξίωση της απλής αναλογικής, την απόρριψη ακόμη & συζήτησης για προγραμματική συνεργασία & τη μονομέτωπη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ διευκόλυναν αντικειμενικά την ισχυρή επικράτηση της Δεξιάς του κ. Μητσοτάκη. Για την απόκρουση όμως των κινδύνων & για την ήττα της Δεξιάς ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θεωρεί αναγκαία την οικοδόμηση προϋποθέσεων, μέσα στην κοινωνία, για μια ευρεία συμπαράταξη αριστερών & προοδευτικών δυνάμεων. Και δεσμεύεται ότι θα συνεχίσει να εργάζεται για αυτή.Η άμεση μεγαλύτερη δυνατή στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι, συνεπώς, επιτακτική για τον αποτελεσματικό έλεγχο της νέας κυβέρνησης Μητσοτάκη από αριστερή & προοδευτική σκοπιά, & για την οργάνωση από καλύτερες θέσεις της προοδευτικής ανατροπής των πολιτικών σχηματισμών, & την προοδευτική διέξοδο.Ασφαλώς πρέπει να αναζητηθούν και να συζητηθούν σε βάθος οι αιτίες της ήττας. Αλλά σημασία έχει από πια σκοπιά & με ποιο τρόπο θα «διαβάσουμε» & θα αντιμετωπίσουμε την ήττα. Υπάρχει η επιλογή του ατελείωτου πένθους & της παραίτησης, της συγκάλυψης των προβλημάτων ή της επιδερμικής ενασχόλησης με αυτά. Υπάρχει όμως & η επιλογή να αξιοποιήσουμε την ήττα ως πηγή μάθησης & δύναμης για το μέλλον. Και είναι η μόνη που ταιριάζει στην Αριστερά & η μόνη που έχει δικαιωθεί ιστορικά. Αυτή η «αξιοποίηση» είναι που αξίζει για τον «κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ», που από το 2012 μέχρι σήμερα μας κατέστησε δύναμη ανανέωσης αλλαγής στο πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλά & ευθύνης απέναντι στην κοινωνία, τον τόπο & τους ανθρώπους του. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η παραμονή στη κορυφή των λαϊκών προτιμήσεων αποδείχτηκε πιο δύσκολη από την κατάκτησή της. Και αυτό είναι ένα από τα θέματα που πρέπει να μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον: με ποιες ταξικές αναφορές, ποιες κοινωνικές συμμαχίες, ποιες οργανωτικές, δικτυακές & θεσμικές μορφές, ποιο πολιτικό σχέδιο & ποιες μεθόδους επικοινωνίας μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες & τις προσδοκίες του κόσμου της εργασίας, της δημιουργίας & της νέας γενιάς; Μπροστά μας, λοιπόν, έχουμε την πιο κρίσιμη μάχη, τη μάχη που θα κρίνει πολλά τόσο για τη χώρα όσο & για την Αριστερά & τον προοδευτικό κόσμο. Η εύλογη απογοήτευση & η στενοχώρια που από χθες κυριαρχούν, πρέπει να γίνουν βούληση & αποφασιστικότητα για δράση. Να απευθυνθούμε με ευκρίνεια & ειλικρίνεια, στον αριστερό & προοδευτικό κόσμο, για να αξιοποιήσουμε τη δύναμη που θα μας δώσει, ώστε πιο ταπεινά, πιο ταξικά, πιο συστηματικά να χτίσουμε από τα κάτω προς τα πάνω τις προϋποθέσεις του μετασχηματισμού που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Να δημιουργήσουμε ξανά το μεγάλο προοδευτικό ρεύμα, ιδεών, συλλογικών πρωτοβουλιών, πολιτισμικής & κοινωνικής δράσης που διέσωσε την κοινωνία στα πιο κρίσιμα χρόνια της, που έδωσε δημοκρατική διέξοδο στην κρίση το 2015 & πρέπει να μπορέσει να εκφράσει πλειοψηφικά τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας σήμερα. Όλα αυτά όμως πρέπει να σχεδιαστούν & να γίνουν τώρα στις νέες κοινωνικές & πολιτισμικές πραγματικότητες που πρέπει να κατανοήσουμε σε βάθος. Ο κόσμος κρίνει τους ανθρώπους και τα κόμματα «στα δύσκολα». Είμαστε ξανά υπό τη κρίση των εργαζόμενων, της νεολαίας & της κοινωνίας. Και ο πρώτος μεγάλος σταθμός σε αυτή την νέα δημιουργική δοκιμασία είναι η 25η Ιούνη.ΥΓ: Όλον αυτόν τον καιρό στη Δυτική Αθήνα είχα την τύχη να συναντήσω παλιούς αγωνιστές & αγωνίστριες, να συνομιλήσω με πολίτες που έβλεπα για πρώτη φορά, να συναντηθώ με τις αγωνίες αλλά & το πάθος των νέων για ένα κόσμο φτιαγμένο με διαφορετικά αξιακά υλικά. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες & όλους που μου προσέφεραν αυτές τις ζωογόνες εμπειρίες & ξεχωριστά σε όσους και όσες με τίμησαν & με την ψήφο τους για μια ακόμη φορά.ΣΥΡΙΖΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣΝεολαία ΣΥΡΙΖΑ Δυτικής Αθήνας ... ΠερισσότεραΛιγότερα
Προβολή στο Facebook
Στο Περιστέρι. Η Δυτική Αθήνα υπερψηφίζει την πρόταση προοδευτικής αλλαγής του #ΣΥΡΙΖΑΠΣ για #ΔικαιοσύνηΠαντούΣΥΡΙΖΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 1η ΟΜ Περιστερίου Συριζα Προοδευτική Συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ Ιλίου ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Βαρβάρας ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ Πετρούπολης Σύριζα Αιγάλεω ΣΥΡΙΖΑ Χαϊδαρίου Σύριζα Προοδευτική Συμμαχία Αγίων Αναργύρων 3η ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Περιστερίου 2η ΟΜ Σύριζα - Προοδευτική Συμμαχία Περιστερίου 5η ΟΜ Σύριζα - Προοδευτική Συμμαχία Περιστερίου "Νέα Ζωή" Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Δυτικής Αθήνας Νεολαια Συριζα Περιστεριου Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Βαρβάρας Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Χαϊδαρίου Νεολαία Σύριζα Πετρούπολης Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Ιλίου Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Αιγάλεω #εκλογες2023 ... ΠερισσότεραΛιγότερα
Προβολή στο Facebook
Μία ημέρα έμεινε για τις #εκλογές2023.Μιά ημέρα για την 21η Μάη.Με αγωνιστικότητα για την πολιτική αλλαγή.Με αποφασιστικότητα ν’ ανταποκριθούμε στις ανάγκες & τις αγωνίες της κοινωνίας.Με αυτοπεποίθηση για την πρόταση προοδευτικής διεξόδου του #ΣΥΡΙΖΑΠΣ.Με σύμμαχο τον λαό.Με τις τελευταίες συγκεντρώσεις-παράσταση νίκης σε Αθήνα, Πάτρα & Ηράκλειο να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον Αλέξη #Τσίπρα.Μια ημέρα για #ΔικαιοσύνηΠαντού. ΓΔρ ... ΠερισσότεραΛιγότερα
Προβολή στο Facebook

Latest Twetter Feeds

YDragasakis @YDragasakis

Could not authenticate you.

Επικοινωνία

Μέγαρο Βουλής
10021, Αθήνα

τηλ (+30) 210 – 370 7299
(+30) 210 – 370 7972

e-mail
ydragasakis@parliament.gr