Τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Το ευρώ, γράφουν, καταρρέει, η ευρωζώνη διαλύεται, η Ευρωπαϊκή Ένωση τελειώνει! Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση ομοφωνία ως προς τον κίνδυνο καταστροφής. Αλλά ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε επίσης τέτοια ομοφωνία ως προς το ότι η κρίση μπορεί τουλάχιστο να τεθεί υπό έλεγχο.

Η κρίση του χρέους θα τελείωνε «σε μια στιγμή», γράφει ο ευρωπαϊκός τύπος, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δηλώσει πως είναι έτοιμη να λειτουργήσει ως δανειστής ύστατης ανάγκης. Ο κερδοσκοπικός ρόλος των αγορών θα περιοριζόταν αισθητά αν υπήρχε κοινός μηχανισμός δανεισμού, που θα εξέδιδε ευρωομόλογα. Και για το συσσωρευμένο χρέος έχουν προταθεί, ακόμη και από συμβούλους της κας Μέρκελ, διάφορες λύσεις, ώστε αυτό να μην αποτελεί θηλιά για τους λαούς και φρένο στη μελλοντική ανάπτυξη. Προτάσεις που πριν λίγο καιρό διατυπώνονταν μόνο από κάποιες δυνάμεις της Αριστεράς, τώρα έχουν καταστεί κοινός τόπος.

Αφού λοιπόν το ευρώ κινδυνεύει τόσο γιατί δεν το σώζουν; Αφού υπάρχουν λύσεις γιατί δεν εφαρμόζονται; Τι διακυβεύεται τελικά γύρω από το θέμα της διάσωσης ή μη του ευρώ;

Η ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ

Είναι σαφές ότι στο όνομα της «διάσωσης του ευρώ», προετοιμάζεται ο νέος γαλλογερμανικός συμβιβασμός, που, αν γίνει με τους γερμανικούς όρους, όπως προδιαγράφεται, θα είναι μια τερατογένεση. Διότι στο όνομα της διάσωσης του ευρώ προετοιμάζεται η συρρίκνωση της Δημοκρατίας, η θεσμοθέτηση της διαρκούς λιτότητας σε όλη την Ευρώπη, η εκθεμελίωση του κοινωνικού κράτους, η υποταγή της πολιτικής στις «αγορές».

Ζητείται όχι μόνο η νομισματική αλλά και η δημοσιονομική πολιτική και, πρακτικά, η οικονομική πολιτική σε όλες τις ουσιώδεις πτυχές της να μην είναι αντικείμενο λαϊκής ετυμηγορίας, αλλά αρμοδιότητα ανεξάρτητων, πέρα από κάθε δημοκρατικό έλεγχο, αρχών ή προκαθορισμένων όρων ενταγμένων στα εθνικά συντάγματα. Το δικαίωμα και η δυνατότητα της κάθε κοινωνίας να κάνει επιλογές διαβαθμίζεται ανάλογα με την πιστοληπτική της αξιολόγηση. Χώρες π.χ. της δικής μας βαθμίδας δεν θα έχουν κανένα περιθώριο επιλογής. Αλλά και σε χώρες υψηλής διαβάθμισης, όπως η Γερμανία, και εκεί οι λαοί θα έχουν στο περιθώριο.

Και επειδή αυτές οι ρυθμίσεις δεν είναι αποδεκτές από τους ευρωπαϊκούς λαούς, επειδή δεν μπορούν να επιβληθούν με δημοκρατικό τρόπο, επιχειρείται να επιβληθούν ως καταναγκασμός, ως η έσχατη αλλά και μόνη λύση, υποτίθεται για τη «διάσωση του ευρώ», και αυτό αφού πρώτα, υποστηρίζει η «γερμανική γραμμή», επιβληθούν οι νέοι κανόνες.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Ενώ υπάρχουν λύσεις δεν εφαρμόζονται, αν προηγουμένως δεν επιβληθεί η δημοσιονομική και θεσμική ομογενοποίηση περί το γερμανικό μοντέλο.

Παίζεται έτσι ξανά το παιχνίδι με τη φωτιά.

Οι επιθέσεις των αγορών στα ιταλικά ομόλογα, οι προειδοποιητικές βολές για υποβάθμιση της Γαλλίας, οι δυσκολίες κατά τη διάθεση ακόμη και των γερμανικών ομολόγων, η κρίση των τραπεζών, όλα αυτά δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα με τους αναγκαίους, θεσμικούς και άλλους τρόπους, αλλά αξιοποιούνται πολιτικά για την αιτιολόγηση της ανάγκης για περισσότερη λιτότητα και λιγότερη δημοκρατία.

Εμείς, ως χώρα πειραματόζωο, το ζήσαμε ήδη αυτό το νέο μοντέλο ελέγχου και πειθαρχίας. Γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πόσο εύκολα η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, πως η ύφεση μπορεί να γίνει δραματική.

Αυτό επαναλαμβάνεται τώρα σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Τώρα, σιγά – σιγά, όλη η Ευρώπη γίνεται Ελλάδα, από την άποψη αυτή.

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΩΣΗ

Η επιδιωκόμενη δημοσιονομική ομογενοποίηση θα συνοδεύεται από αυξανόμενη αναπτυξιακή και κοινωνική πόλωση, και μακρά στασιμότητα στο μεγαλύτερο μέρος αν όχι στο σύνολο της Ευρώπης. Και τούτο γιατί η κάθε χώρα πρέπει να μηδενίσει τα δημοσιονομικά και εξωτερικά ελλείμματα μόνη της και με βάση τη γερμανική συνταγή, πράγμα πρακτικά ανέφικτο για πολλές χώρες. Η εσωτερική ζήτηση, τα εισοδήματα, η παραγωγή, οι επενδύσεις, δεν μπορούν να πέφτουν απεριόριστα χωρίς να τεθούν σε κίνδυνο ακόμη και οι όροι ύπαρξης μιας κοινωνίας. Αλλά κι αν τούτο επιτευχθεί, εν ανάγκη με «φωτιά και τσεκούρι», δεν είναι καθόλου βέβαιο πόσα από τα αρχικά της μέλη θα έχουν απομείνει ζωντανά σ’ αυτήν, τη νέα, δημοσιονομικά ομογενοποιημένη Ευρώπη.

Ο νέος συμβιβασμός λοιπόν, αν γίνει, θα είναι εύθραυστος, η όποια διευθέτηση θα είναι πρόσκαιρη, ως την επόμενη καταιγίδα.

Για να σωθεί το ευρώ πρέπει να ανατραπούν οι αντιδημοκρατικές και ανισότιμες αρχές πάνω στις οποίες αυτό οικοδομήθηκε, και οι οποίες γεννούν τις διαλυτικές κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες.

Το θέμα λοιπόν είναι πώς θα υπερασπισθούμε την πολιτική και τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος και την εργασία, την αλληλεγγύη και την ισότιμη συνεργασία, στην κάθε χώρα ξεχωριστά και στην Ευρώπη ως σύνολο, αφού μόνο στις βάσεις αυτές μπορεί να υπάρξει ένα κοινωνικά νομιμοποιημένο, πραγματικά κοινό νόμισμα στην υπηρεσία των λαών και όχι των μεγάλων συμφερόντων.