1. Ποιες είναι οι εκτιμήσεις σας για το θέμα των υποκλοπών που κατήγγειλε η κυβέρνηση;

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέες μορφές διεθνούς ηλεκτρονικού ή ψηφιακού παρακράτους. Βασική μέθοδος αυτού του παρακράτους, είναι ότι αξιοποιεί τη μέθοδο του λεγόμενου outsourcing, της υπεργολαβίας. Αυτό επιβεβαιώθηκε από το συμβούλιο της Ευρώπης και στην περίπτωση των φημολογούμενων ιπτάμενων φυλακών της CIA και της παράνομης σύλληψης και βασανισμού υπόπτων για υποθέσεις τρομοκρατίας. Πέρα από το ποιος έκανε, συνεπώς, τις υποκλοπές σημασία έχει ποιος έκανε την παραγγελία και ποιοι αξιοποιούσαν το προϊόν της υποκλοπής. Επίσης είναι προφανές ότι τίθεται και ένα σοβαρό θέμα ως προς το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας και τις συμβατικές υποχρεώσεις των τηλεπικοινωνιακών εταιρειών σε θέματα εθνικής ασφάλειας, αλλά και δικαιωμάτων του πολίτη.

2. Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι οι έρευνες της Δικαιοσύνης για την υπόθεση του χρηματιστηρίου δεν είχαν  ολοκληρωθεί. Ποιες ευθύνες μπορεί να έχει η διοίκηση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς την επίμαχη περίοδο;

Η λειτουργία του χρηματιστηρίου διέπεται από νόμους και κανονισμούς. Εφόσον, λοιπόν, υπάρχουν παραβιάσεις, αυτές πρέπει να ελέγχονται και να τιμωρούνται. Αυτό είναι το γενικό. Αφορά δε, και στο παρελθόν και στο παρόν και στο μέλλον. Το ειδικό, για την περίοδο στην οποία αναφέρεστε, είναι ότι υπήρξε μια ευρύτατη αναδιανομή και αρπαγή πλούτου, ένα έγκλημα όπως το χαρακτήρισε τότε ο σημερινός πρωθυπουργός. Πέρα από ευθύνες των εποπτικών αρχών υπήρξε ένα πλέγμα πολιτικής, οικονομικής ακόμη και δημοσιογραφικής εμπλοκής και ευθύνης. Αυτό το ευρύτερο λοιπόν «έγκλημα» φοβούμαι ότι έχει κουκουλωθεί. Ό,τι κι αν κάνει η δικαιοσύνη από μόνη της, δεν μπορεί παρά να αφορά σε μεμονωμένα περιστατικά, τα «δέντρα» ή ίσως τους «θάμνους». Όχι το δάσος.

3. Πιστεύετε ότι η Νέα Δημοκρατία επωμίζεται ευθύνες για την συγκεκριμένη υπόθεση, και ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της σημερινής διοίκησης της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς;

Η ευθύνη της Ν.Δ. είναι συγκεκριμένη. Ενώ ως αντιπολίτευση μιλούσε για έγκλημα και ζητούσε Εξεταστική Επιτροπή για τη διερεύνησή του, όταν πήρε την πλειοψηφία, αποδέχτηκε το κλείσιμο, ουσιαστικά, της υπόθεσης. Ενώ ως αντιπολίτευση μιλούσε για πολιτικές ευθύνες, ως κυβέρνηση, παραπέμπει το θέμα στους δικαστές.

Θα ήθελα ωστόσο να προσθέσω το εξής: η κερδοσκοπία και τα σκάνδαλα είναι συνυφασμένα με τη φύση των Χρηματιστηρίων, διότι αυτά στηρίζονται διεθνώς σε μια «δομική» και ανυπέρβλητη ανισότητα στην πληροφόρηση. Και δουλειά των κερδοσκόπων είναι να δημιουργούν και να εκμεταλλεύονται τέτοιες ανισότητες. Δεν πρέπει, λοιπόν, να καλλιεργούνται στον κόσμο αυταπάτες ούτε για το παρελθόν ούτε για το μέλλον.

Τέλος και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που τη συγκροτούν και τις προθέσεις τους, πάσχει κι αυτή από ένα δομικό πρόβλημα, αφού είναι «τραπεζοκεντρική». Έτσι, εν πολλοίς, οι ελεγχόμενοι είναι και ελέγχοντες. Γι’ αυτό και, όχι λίγες φορές, βλέπουμε να τηρούνται δύο μέτρα και δύο σταθμά: αυστηρότητα στους μικρούς, ανοχή στους ισχυρούς.

4. Ποιο εκτιμάτε ότι θα είναι το πολιτικό βάρος από το άνοιγμα των υποθέσεων του χρηματιστηρίου για τα δύο μεγάλα κόμματα;

Προσωπικά εκτιμώ ότι οι δυνάμεις της συγκάλυψης είναι ισχυρότερες από τις δυνάμεις της διαφάνειας. Γι’ αυτό δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος εκτός και αν κάποιοι ανοίξουν το στόμα τους. Ωστόσο δεν πρέπει να μας απορροφήσει το παρελθόν. Σημασία έχει τι γίνεται και σήμερα στο Χρηματιστήριο. Πολλές εταιρείες εισάγονται στο Χρηματιστήριο π.χ. με σκόπιμα υπερτιμημένες αποτιμήσεις, με ανακριβή ενημερωτικά δελτία και γενικά με τρόπο που δημιουργεί προβλήματα. Επίσης ποιος είναι ο ρόλος των ξένων Χετζ Φαντς, και άλλων θεσμικών; Υπάρχουν γραμμές άμυνας σε ενδεχόμενες επιθετικές εξαγορές σημαντικών επιχειρήσεων ιδίως του τραπεζικού χώρου; Και, ιδίως, υπάρχουν γραμμές άμυνας σε περίπτωση που, λόγω κάποιας διεθνούς κρίσης, η σημερινή πλημμυρίδα ξένων κερδοσκοπικών κεφαλαίων δώσει τη θέση της σε κάποια καταστροφική άμπωτη; Δεν είναι σοφό να αγνοεί κανείς τέτοιους κινδύνους, όταν αυτοί απειλούν με βαριές συνέπειες ολόκληρη την κοινωνία, ακόμα και όταν αυτοί δεν είναι άμεσα ορατοί

5. Τι προοιωνίζεται η στροφή της ηγεσίας του ΣΥΝ και η παραίνεση του Νίκου Κωνσταντόπουλου, αλλά και το άνοιγμα του ΠΑΣΟΚ για την συνεργασία στις δημοτικές εκλογές;

Προσωπικά, δεν βλέπω καμιά στροφή ούτε κάτι το καινούργιο. Πρόκειται για μια έρπουσα φιλολογία που κρατάει χρόνια και, κατά διαστήματα, αναζωπυρώνεται. Στις δημοτικές εκλογές μπορούν να υπάρξουν συνεργασίες μόνο όπου οι τοπικές δυνάμεις τα βρουν μεταξύ τους, χωρίς κεντρικές συμφωνίες, χωρίς ευρύτερους ιδεολογικούς ή πολιτικούς συνειρμούς.

6. Εκτιμάτε ότι οι επόμενες εκλογές θα πραγματοποιηθούν με αντιμαχόμενες παρατάξεις, συνασπισμούς, όπως κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά, λόγω και της εμφάνισης του Γιώργου Καρατζαφέρη;

Ένα από τα προβλήματα της δημοκρατίας μας είναι ότι τα όρια μεταξύ των δυο μεγάλων κομμάτων έχουν γίνει θαμπά. Στην ουσία έχουμε ένα δικομματισμό συναινετικό στα κύρια ζητήματα, ενώ το αίτημα για μια εναλλακτική στρατηγική έχει τεθεί.

Ο κ. Καρατζαφέρης, αυτή την ανάγκη προσπαθεί να εκφράσει από μια ακροδεξιά, εθνικοθρησκευτική σκοπιά. Ωστόσο, τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς, η τάση που κερδίζει έδαφος, έστω και αργά, είναι η αναζήτηση μιας προοδευτικής εναλλακτικής διεξόδου.

7. Την ώρα που κορυφώνεται ο διάλογος για τα εργασιακά είχαμε την επίθεση στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Ποιο είναι το μήνυμα αυτής της ενέργειας;

Πρόκειται για εκδήλωση βαρβαρότητας προφανώς καταδικαστέας. Ας ελπίσουμε ότι πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός. Αν όμως φύγουμε από το συγκεκριμένο περιστατικό ή το δούμε σ’ έναν ευρύτερο διεθνή ορίζοντα, ίσως είναι ένα καμπανάκι, ότι και σε μας διαμορφώνεται μια κοινωνία «εκτός των τειχών». Είτε, λοιπόν, θα διευρύνουμε το χώρο και το κοινωνικό περιεχόμενο της δημοκρατίας, ώστε αυτή να αφορά έμπρακτα όλη την κοινωνία είτε θα διευρύνεται ο κοινωνικός χώρος, εκείνων που καταφεύγουν στο μηδενισμό, στην τυφλή βία και άλλες μορφές κοινωνικού ανορθολογισμού ως μορφή αντίδρασης.

8. Τι σημαίνει για την Ελλάδα και την κεντροαριστερά η εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου ως προέδρου της σοσιαλιστικής διεθνούς;

Ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου, τονίζει, διαρκώς, θα έλεγα με άγχος, ότι «υπάρχει άλλος δρόμος». Και η ανάγκη άλλου δρόμου είναι προφανής και στη χώρα μας που η ανεργία των νέων υπερβαίνει το 25% και διεθνώς που οι ανισότητες γίνονται εκρηκτικές. Το πρόβλημα είναι ότι ο κ. Παπανδρέου επιχειρεί να απαντήσει στην ανάγκη αυτή όχι από μία θέση εναλλακτική και ανταγωνιστική προς το νεοφιλελεύθερο δρόμο, αλλά από μία θέση συμφιλιωτική και συναινετική προς αυτόν. Αυτό είναι νομίζω το πολιτικό και ιδεολογικό πρόβλημα και του κ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, και της σοσιαλιστικής διεθνούς. Είναι η βάση μιας σοβαρής κρίσης ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας.

9. Μπορεί να αλλάξει το πολιτικό κλίμα ο κυβερνητικός ανασχηματισμός;

 Κάθε ανασχηματισμός, δημιουργεί στο εκάστοτε κυβερνητικό στρατόπεδο περισσότερους δυσαρεστημένους παρά ικανοποιημένους. Ενώ, σε επίπεδο κοινωνίας, οι όποιες επιπτώσεις ακυρώνονται ή εξατμίζονται  εξαιρετικά γρήγορα. Επομένως, δεν πιστεύω ότι ο όποιος ανασχηματισμός, από μόνος του, μπορεί να επιφέρει κάποια ουσιώδη αλλαγή.

10. Η κυβέρνηση εκτιμά πως ο προϋπολογισμός θα επιφέρει μείωση του ελλείμματος. Αντίθετα, στο ΠΑΣΟΚ θεωρούν πως σύντομα θα ληφθούν μέτρα. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Το δημόσιο έλλειμμα είναι, κυρίως, έλλειμμα εσόδων και αποτελεσματικής κατανομής και αξιοποίησης των δαπανών. Δεν μπορώ να πω ότι έχουμε κάποια διαρθρωτική πρόοδο είτε στον έναν τομέα είτε στον άλλον. Ωστόσο, αν η κυβέρνηση μπορέσει να εισπράξει κανονικά το ΦΠΑ και να πείσει την Ε.Ε. να αναγνωρίσει τα έκτακτα έσοδα που ήδη έχουν περιληφθεί στον προϋπολογισμό, τότε το έλλειμμα μπορεί να πέσει κάτω από το 3%, έστω και με κάποια δημιουργική λογιστική. Το έλλειμμα όμως, ως ένας καθρέπτης της άνισης κατανομής του παραγόμενου πλούτου, της άνισης και άδικης φορολογίας και της χαμηλής κοινωνικής αποτελεσματικότητας των δημόσιων δαπανών, παραμένει ανεξάρτητα από την εκάστοτε λογιστική του εμφάνιση.