Η εισοδηματική πολιτική που ανακοίνωσε η κυβέρνηση (αυξήσεις 3,6%) στέλνει στους εργαζόμενους ένα σαφές μήνυμα. Και αυτό είναι ότι οι εργαζόμενοι αποκλείονται από την κατανομή του εθνικού εισοδήματος, από τον πλούτο που οι ίδιοι συμβάλλουν για να δημιουργηθεί. Διότι οι αυξήσεις  που ανακοίνωσε η κυβέρνηση οριακά και μόνο, τυπικά και μόνο, είναι πάνω από τον «επίσημο πληθωρισμό». Σε πραγματικές τιμές, οι αυξήσεις είναι μηδενικές ή και αρνητικές. Και τούτο γιατί, ο «επίσημος πληθωρισμός» υποεκτιμά την ακρίβεια που ζουν οι εργαζόμενοι και γενικά τα νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα.

 Γι’ αυτό κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού, πρότεινα, πέρα από το «γενικό δείκτη τιμών», η στατιστική υπηρεσία να καταρτίζει και έναν «ειδικό δείκτη» προσαρμοσμένο στο καλάθι της νοικοκυράς μιας χαμηλόμισθης οικογένειας. Αν αυτό γινόταν θα διαπιστώναμε ότι και τυπικά οι αυξήσεις που δόθηκαν δεν καλύπτουν την άνοδο του κόστους ζωής.

 Άρα οι εργαζόμενοι που υπάγονται στην εισοδηματική πολιτική που ανακοινώθηκε δε θα πάρουν τίποτε από την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, τίποτε από τη βελτίωση της παραγωγικότητας. Δε θα βελτιωθεί η αγοραστική τους δύναμη. Θα περιορισθεί.

 Όμως η κυβέρνηση προβλέπει ότι την ίδια περίοδο, το 2005, το εθνικό εισόδημα θα αυξηθεί κατά 3,9%. Αφού οι εργαζόμενοι αποκλείονται από τη μοιρασιά του, η κατανομή του εθνικού εισοδήματος θα γίνει  ακόμη πιο άνιση και πιο άδικη. Αυτό θα είναι το άμεσο αποτέλεσμα της κυβερνητικής εισοδηματικής πολιτικής.

 Θα υπάρξουν όμως και έμμεσες συνέπειες. Η καθήλωση των εισοδημάτων δεν θα βοηθήσει στην αναζωογόνηση της αγοράς, στην τόνωση της ανάπτυξης και στην αύξηση της απασχόλησης. Άρα, υπάρχει και ένα μήνυμα προς τους ανέργους: Μ’ αυτή την πολιτική η ανεργία θα συνεχίζει να σκοτώνει τις ελπίδες ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων.

 Ασφαλώς η κυβέρνηση δεν πρωτοτυπεί. Μετά τους διαδοχικούς κύκλους της πράσινης λιτότητας εισερχόμαστε σε ένα νέο κύκλο μπλε λιτότητας. Δεν πρόκειται για μια παρένθεση, για μια έκτακτη κατάσταση, περιορισμένης διάρκειας. Αν δεν υπάρξουν αντιδράσεις θα αποδειχθεί η αρχή μιας διαρκέστερης επιλογής.

 Τα «ανάπτυξη για όλους» και «ανάπτυξη παντού», που έλεγε προεκλογικά ο πρωθυπουργός, αποδεικνύονται τώρα διακηρύξεις χωρίς περιεχόμενο. Η ανάπτυξη γίνεται ολοένα και πιο ολιγαρχική: Ολοένα και πιο λίγοι την αποφασίζουν, ολοένα και πιο λίγοι ωφελούνται απ΄ αυτή. Η ανάγκη όμως ήταν και παραμένει για μια ανάπτυξη δημοκρατική ως προς τις διαδικασίες της, κοινωνική και οικολογική ως προς το περιεχόμενό της.

 Αυτή η ανάγκη έριξε το ΠΑΣΟΚ από την εξουσία. Η ίδια υποσκάπτει τώρα το κύρος, την αξιοπιστία και την κοινωνική νομιμοποίηση της νέας διακυβέρνησης και αποκαλύπτει τα αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού της.