Η υπόσχεση του πρωθυπουργού ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να καλυτερεύουν από του χρόνου μοιάζει με ανέξοδη ευχή, παρά με τεκμηριωμένη εκτίμηση.

Η αλήθεια είναι ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις της Ν.Δ., για «ανάπτυξη παντού και για όλους»,  αποδείχθηκαν συναλλαγματικές χωρίς αντίκρισμα.

Μπλόφα αποδείχθηκε και η απογραφή. Η δημιουργική λογιστική ανθεί. Απλώς άλλαξε χρώμα. Το «βαθύ δημοσιονομικό κράτος» συνεχίζει να λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση. Η Ν.Δ. κάνει ως κυβέρνηση όσα ως αντιπολίτευση κατήγγελλε. Γιατί τα αποτελέσματα να είναι καλύτερα για τους πολίτες;

Επί Κυβέρνησης Ν.Δ., η Βουλή ψήφισε 56 νόμους. Πολλοί από τους νόμους αυτούς αναδιανέμουν πόρους ή δικαιώματα. Δύσκολα όμως θα βρεθεί έστω και ένας νόμος που να περιέχει κάποια ψήγματα αναδιανομής υπέρ των εργαζομένων, των ανέργων ή των φτωχών.

Η πιο μεγάλη μπλόφα παίζεται τώρα με τις περίφημες μεταρρυθμίσεις, τους πυλώνες, όπως λέει ο κ. Αλογοσκούφης, του «νέου μοντέλου ανάπτυξης». Ποιοι είναι αυτοί και τι είδους ανάπτυξη προδικάζουν;

Ο πρώτος πυλώνας, λέει ο κ. Αλογοσκούφης, είναι ο φορολογικός. Η Κυβέρνηση μείωσε, πράγματι, το συντελεστή φορολόγησης των κερδών και μάλιστα των διανεμόμενων, δηλαδή, των μερισμάτων, από 35% σε 25%. Αύξησε το ΦΠΑ κατά μία μονάδα. Όμως το ΦΠΑ τον πληρώνουν οι πολλοί. Από μερίσματα ζουν ελάχιστοι. Ωραία μεταρρύθμιση ! Οι πολλοί να επιδοτούν την υπερκατανάλωση και τη χλιδή των ολίγων!

Ο δεύτερος πυλώνας είναι ο λεγόμενος αναπτυξιακός νόμος. Κι εδώ αναδιανομή γίνεται. Λεφτά των φορολογούμενων επιδοτούν το κεφάλαιο και τα κέρδη.  Δίχως υποχρεώσεις για νέες θέσεις εργασίας.

Ο τρίτος πυλώνας είναι η “νέα γενιά ιδιωτικοποιήσεων”. Το “ανάπτυξη  

παντού και για όλους” έγινε “ιδιωτικοποίηση παντού και για τα πάντα”. Με τις ιδιωτικοποιήσεις, όμως, οι πολίτες αποστερούνται τα δικαιώματά τους πάνω στη δημόσια, άρα και δική τους περιουσία, το περιβάλλον, τις υποδομές, αφού από συλλογικά αγαθά γίνονται αποκλειστικά αγαθά όσων τα κατέχουν.

Τέλος, τέταρτος πυλώνας, είναι τα εργασιακά, όπου εδώ, ακόμη πιο αυτονόητη θεωρείται η σύνδεση της ανάπτυξης  όχι με την εμπέδωση ή τη διάχυση δικαιωμάτων, αλλά με τη συρρίκνωσή τους.

Η ανάπτυξη συνεπώς για την οποία μιλά ο κ. Πρωθυπουργός είναι μια ανάπτυξη ολιγαρχική και τα αποτελέσματά της, εν πολλοίς, προδιαγεγραμμένα: μεγαλύτερες ανισότητες για την κοινωνία, περισσότερες στερήσεις για την πλειοψηφία της.

Όπως ο κ. Σημίτης ονόμαζε «εκσυγχρονισμό» τη συμφιλίωση του ΠΑΣΟΚ με το νεοφιλελευθερισμό, έτσι και ο κ. Καραμανλής ονομάζει “μεταρρύθμιση” τη συρρίκνωση και την αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων.

Μετά τη φούσκα του εκσυγχρονισμού ζούμε τη μπλόφα των μεταρρυθμίσεων. Το αίτημα  να μπει ένα τέλος στις κάλπικες δικομματικές λύσεις γίνεται έτσι πιο επίκαιρο. Η ανάγκη για ένα σχέδιο εναλλακτικό προς το νεοφιλελευθερισμό και το νεοσυντηρητισμό, που να απαντά στο πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας και της μακροχρόνιας βιωσιμότητας της οικονομίας με όρους μείωσης και όχι διεύρυνσης των ανισοτήτων, γίνεται πιο επιτακτική.