Η κα Μπακογγιάννη, δεν πρωτοτύπησε. Ο Δήμος της Αθήνας, εδώ και χρόνια, αξιοποιείται ως εφαλτήριο για την κεντρική πολιτική σκηνή και ως πεδίο της κεντρικής δικομματικής αντιπαράθεσης.  Αυτό έγινε με τον κ.Αβραμόπουλο, συνεχίστηκε με την κα Μπακογιάννη. Οι πολίτες της Αθήνας δεν έχουν κανένα όφελος, με το να  λειτουργεί ο Δήμος τους ως προέκταση του κεντρικού πολιτικού παιχνιδιού. Αντίθετα, νομίζω ότι συσσωρευμένα προβλήματα απαιτούν να μπουν στο Δήμο άνθρωποι που θα δουλέψουν γι’ αυτόν, μαζί με τους δημότες με πίστη και έμπνευση.

 Είναι γεγονός ότι, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Αθήνα απόκτησε κάποια βιτρίνα, κυρίως στο κέντρο της, που της έλλειπε. Όμως πίσω από τη βιτρίνα, η κατάσταση επιδεινώνεται. Αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά όσοι, όπως κι εγώ, ζούμε στην Κυψέλη. Η κατάσταση δεν είναι καλλίτερη στο Παγκράτι, τους Αμπελοκήπους και τις άλλες συνοικίες της Αθήνας.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα έργα. Ειδικά στο Δήμο της Αθήνας, λόγω και του μεγέθους του, το κύριο πρόβλημα νομίζω πως είναι ο απρόσωπος και απρόσιτος χαρακτήρας του, η αποξένωση των δημοτών από το Δήμο τους. Μια νέα αρχή, λοιπόν, πρέπει να γίνει, από το πεδίο της Δημοκρατίας, της συμμετοχής των δημοτών στις υποθέσεις του Δήμου. Πρέπει να δημιουργηθούν θεσμοί, διαδικασίες και δυνατότητες, που να επιτρέπουν στους πολίτες να συμμετέχουν και η φωνή τους να ακούγεται.

 Δεν είναι ουτοπικό. Υπάρχουν, πολλοί Δήμοι, όπως στη Σεβίλλη της Ισπανίας και πολλές άλλες πόλεις της Ευρώπης, που έχουν εφαρμοσθεί νέες ιδέες, όπως ο «συμμετοχικός προϋπολογισμός» και άλλοι θεσμοί άμεσης δημοκρατίας. Τα αποτελέσματα είναι θετικά. Η πορεία προς τις Δημοτικές εκλογές είναι μια ευκαιρία να ακουσθούν νέες ιδέες, αφού το, ως τώρα, μοντέλο διαχείρισης του Δήμου έχει, νομίζω, εξαντληθεί.